با نزدیک شدن پاییز و پر شدن فضای شهر از بوی ماه مهر ماه مدرسه،هیچ چیز

به ذهنم نمیرسد مگر یک پست اختصاصی برای لینک یادبودها که در این همه

مدت هیچکس نپرسید در میان اندک دوستان پادیر چرا یادبودها !!!!

این پست ممکن است کمی طولانی و خسته کننده باشد اما برای من عزیزترین است ...

یادته خدا ...حدودا 5 سال پیش همین موقع خوابیده بودم و توی دلم به پدر و مادر اون بچه هایی که پارکینگ رو

گذاشته بودن روی سرشون و بازی میکردند بد و بیراه میگفتم و در تعجب بودم که یعنی اینقدر آدم     

بی فکر و بی مسوولیت !!! البته معلومه که خوبم یادت مونده چون وقتی هلیا التماس میکرد تا نریم سرزمین

عجایب و به جاش تو پارکینگ با بچه ها بازی کنه!!!! یک لحظه تو رو توی چشمای عصبانی همسایمون دیدم

و واقعا پی بردم که گوشهای تیزی تو شنیدن آنچه نباید بشنوی داری ...

باز هم شکر چرا که چاره ی دیگری ندارم

راستی تو هم که داری اینا رو میخونی حواست باشه نه بخندی نه حتی یک لبخند کوچک نه به

حالم تاسف بخوری چون باهات شرط میبندم زودتر از انچه فکرش رو بکنی این روز رو میبینی  پس هیس 

این پست به مزایده گذاشته شده و به بالاترین پیشنهاد رمز داده میشود...

از جانمان چه میخواهی ؟ ظرف اندازه گیریت چقدر است که تعادلش فقط برای خودت با حکمت

است و دیگران همه ناراضی ؟

زیبایی فراوان میدهی از عقل میکاهی ... فهم و شعور میدهی زیبایی را میگیری ...

ثروت میدهی آرامش را زائل میکنی ... آرامش میدهی جان کودک خردسال را میگیری ...

دل میدهی بدون یار ...یار میدهی بدون دل ...و همین طور ادامه دارد و ادامه دارد

و آنچه در خاطر میماند تنها درد و رنج و کمبودهاست چرا که موقع دادن نعمت های بیشمار از

حس شکرگزاری هم کم گذاشتی ....

ظرف اندازه گیریت را دوباره چک کن .

به جان خودت که خدایی ما بنده هایت هستیم نه رقبایت ...بنده هایت را دریاب

پ نوشت : سین هشتم هم بی خداحافظی رفت درست مانند پاپتی .

حال در اینجا فارغ از هر رنگ و بوی مادی و ظاهری، او دوستان ناب و واقعی ای دارد که در هر لحظه و

هر زمان می آیند و به او سر میزنند.

و پادیر ممنون همه ی آنهایی است که تا کنون با او مانده اند.

پ نوشت: آقا اردلان ، اولین کسی که پادیر را یافت لطفاً اینجا را کلیک کند ...

خدایا

باز شبهای عاشقی فرا رسید ...شبهایی که من همیشه از درکش عاجز بوده ام .

در همه ی این سالها من نتوانستم علی تو را بشناسم  یا از زندگیش چیزی بفهمم چون به هیچ مکتوبی

اعتماد ندارم...چون در همه ی این مکتوبات سوالاتی است لاینحل که کسی جواب درستی به من نمیدهد .

دیگران را نمیدانم اما من صادقانه باید اعتراف کنم که همه ی این سالها در این شبهای عزیز یک خودخواه

بیش نبوده ام . خودخواهی که حتی یک قطره اشک هم برای علی تو نریخت و هر چه از دیدگانم فرو میریخت

برای خود بود و زندگیم . برای اینکه در این وانفسا مرا و خانواده ام را به حال خود رها مکنی ...

خدایا در این شب های قدر اعتراف و نیز دعایم را بشنو و به دل مگیر چرا که من هنوز همان مریم کوچکی

هستم که خودت آفریدی ...مریمی که فقط عاشق توست و بس .

پس الغوث الغوث خلصنا من الظلم یا رب

نمیدانم چه حکمتی است که هر گاه مدتی از اینجا دورم یکی از دوستان زندگیم را از دست میدهم ...

این بار نیز درست زمانی که من نبودم استاد عزیز و بزرگوارم محمد علی ترقی جاه در سن67 سالگی

دیده از جهان فرو بست  و دنیایی را از نبوغ هنری  خود محروم کرد .

حال چه کسی جای او را در این دنیای مادی و بدون انگیزه ی هنر نقاشی خواهد گرفت !!!

چه کسی به جای دستان توانای او قادر است همه ی انسانیت و خلاقیت را یک جا با رنگ درآمیزد و در

تابلویی از بوم حک کند !!!   یقینا هیچ کس هیچ کس ...

و باز هم درست در زمانی که باید می بودم تا با اولین استاد زندگیم که در هفت سالگی مرا با دنیایی فارغ

از هرکینه و نیرنگ آشنا ساخت  ، وداع  کنم نبودم ...

چه حکمتی است نمیدانم ...

استاد یادت گرامی و روحت آزاد

خودت میدانی یک بار دیگر هم گفته بودم از تو متنفرم ...

تا حالا تصویر دقیقی ازتو در ذهنم نبود اما امشب فهمیدم تنفرم از تو

بسیار هم به چهره ی منفورت میاید.

جلوی چشم من در عقب ماشین جلویی را باز کردی و با وقاحت تمام

کیف او را دزدیدی و با موتور از لاین مخالف رفتی و در لابه لای ترافیک

گم شدی و من ماندم و یک دنیا بهت و حیرت که آیا به همین آسانی ؟!؟

کاش میتوانستم کاری کنم ...

حیف که نه قدرت بدنی اش را داشتم نه عکس العمل سریع ...

یعنی میشود روزی برسد که وقتی از خانه بیرون میآیم دردی را نبینم .....

خدایا تو هم دیدی ؟