هر تیپی میزند حتی قدیمی دیوانه ام میکند

آن دو چشم جادویی که هر بار به یک رنگ درمی آید هوش از سرم میبرد

یعنی میشود یک بار مرا توی آغوش خودش جای دهد حتی برای یک ساعت هم که شده من راضیم

همسری اگر این را میخوانی ببخش از صراحتم

خودت ببین و عادلانه قضاوت کن ...

چشمان قرمز پدرت

قلب خودت که درد میکند

و

آن ویلچر خالی

یعنی مرگ عمو ...

اما دلم باور نمیکند .

پ . نوشت : دیده اید آنتی پادیر هایی را که در  گوشه و کنار وبلاگ ها رشد کرده اند ؟!

سرانجام جشن ولنتاین هم به پایان رسید و عشاق رفتند خانه هایشان و من ماندم و پادیر ....

از همه ی دوستانم که مرا تنها نگذاشتند ممنونم

دزد نوشت : آقا آرش ببخشید که شما نبودید و ما مجبور شدیم بی اجازه از خانه تان قهوه برداریم و

                از مهمان ها پذیرایی کنیم .

عذرخواهی نوشت : مادربزرگ ببخش که اون جمله ی عاشقانه ی زیبایت به خاطر حسادت های بلاگفا پاک

                          شد خیلی برات کامنت دادم که دوباره برام بنویس اما گویا نخوندی ...

و در آخر :

از جان طمـع بریــدن آسان بـود ولـیـکن

از دوستان جـانی مشکل تـــوان بـریدن

فرصت شمار صحبت کز این دو راه منزل

چون بـگذریم دیگر نتــوان به هم رسیدن

تمام هستی و زندگی من در تو گره خورده است.

فقط ذره ای انصاف داشته باش. من بی تو چه کنم؟

دیگر بر کدامین سر، دست نوازش بکشم ؟

می دانم بعد از من، دستان بکرتری نوازشت می کنند، ولی دمی هم به من بیندیش.

باور کن تقصیر از من نبود. این تو بودی که هر گاه عصبی می شدی آنقدر خودخوری می کردی تا بالاخره

آن اتفاق افتاد.

اصلاً من مقصر! ولی تو را به هر آنچه می پرستی مرا دور ننداز. 

من هنوز هم همان بُــرسی هستم که با اشتیاق از تجریش خریدی.

ریزش موهایت تقصیر من نبود. قسم می خورم...

پ.نوشت : این تکرار برای تغییر ذائـقه لازم بود .

یـ ـار من و همراه من نبودید

چوب الف  بر سر من بود

اما بغض من و آه من نبودید

حک شد اسم من تنها رو تن آن تخته سیاه

ترکه ی بی مهـ ـریتان موند تا ابد بر روح من

دشت بی فرهنگی تان هرزه تموم علف هاش

خوب اگه خوب بد اگه خوب مرده دلهای شما

دست من تنها نتونست دستـ ـتونو رو بکنه

کی میتونه جز خود من درد منو چاره کنه

اکنون سالها رفته

پدرانتان بر مسند...خودتان در دوردست...

و همه ایران جز شما یاران دبستانی من...

پ.نوشت : آفتابـگردان جز آنچه حسرت شنیدنش را دارم هیچ مگو و بگذار در پـادیر خودم

بگویم چقدر از تزئین کلاس بیزار بوده ام ...بگذار حال که اصرار بر حلالیت گرفتن دارند بدانند

وقتی لذت کودکی مرا بازپس دادند حلالشان خواهم کرد به همین راحتی ...

  از او متنفرم چون باعث میشود بیایی و بیسکوییت ها را از لای شیشه بریزی

  توی ماشین و مرا مجبور کنی تمامش را بخرم بعد هم بروم خانه ببینم تاریخ

  همه شان گذشته است .

  از او متنفرم چون باعث میشود با دوستانت اطراف ماشین تک چرخ بزنید و با 

  چاقو تهدید کنید و بچه معصوم از ترس لکنت بگیرد برای کیفی که حتی

  نمیدانی محتویاتش چیست .

  از او متنفرم چون باعث میشود سر چهارراه جلوی ماشین را صرفا بخاطر عدم

  رعایت پوشش دلخواه خودت بگیری و عکس این صحنه بشود سوژه ی

  فیس بوک .

  از او منتفرم چون باعث میشود تو بتوانی از لاین مخالف بیایی و در یک لحظه 

  کیف را از صندلی عقب برداری و بروی .

  میدانی او کیست که در همه حال مورد تنفر من است ؟!

  چراغ قرمز ...

  از او متنفرم نه از تو ... چون آنقدر به تو فرصت میدهد که کارهایی را بکنی که 

  شاید اگر چراغ قرمز نمیشد وسوسه نمیشدی انجام بدهی ......

  کجایی مدینه فاضله ی من ...

برای پیدا کردن دوست قبول دارم که باید دقت زیادی کرد...

نمیشود هر کسی را همین طوری به حریم خود راه دهیم...

نباید به هر کسی زود اعتماد کنیم...

اما رفتار هلیا باعث شد یک لحظه به فکر فرو بروم که چرا اینجوری باید باشیم ...

قانون مجازات اسلامی ماده 295 بند الف :

در موارد زیر باید دیه پرداخت شود

قتل یا جرح یا نقص عضو که به طور خطاء محض واقع میشود

و آن در صورتی که جانی نه قصد جنایت نسبت به مجنی علیه داشته باشد

و نه قصد فعل واقع شده بر او را ...

هزاران ماده و بند دیگر هم که اضافه شود ،

تو خود قضاوت کن در قانون وجدانت دیه قلبی که شکستی چقدر است؟

(گیریم که خطاء محض هم بوده باشد)

نوشته های بالا را رها کن و با من بیا چشمهایمان را ببندیم و روی این چمنهای سبز و تازه غلت بزنیم و غلت بزنیم و غلت بزنیم وای چه لذتی حس میکنی ؟غلت زدن روی چمن بدون دلواپسی برخورد به چیزی ...رها شو

در پس دغدغه هاي بي حاصل هر روزه  ، او سالهاست كه ديگران را ميهمان يك فنجان

انديشه ي پاك و بي ريا ميكند تا دوستانش لحظاتي را گرد هم آيند و آرامش را به دلهايشان

هديه دهند ...

سالروز ميلادت مبارك يك فنجان قهوه تلخ

                               (اگر قهوه میل دارید کلیک کنید)

پ.نوشت : برای دوستانم تا بدانند کوه پادیر تا هر زمان که بخواهند پابرجاست تا هر وقت دلشان گرفت بیایند و روی آن بایستند و فریاد بزنند ...آخر در اینجا خدا باید بشنود باید ...

میبینی .....حس خیلی بدی داره ....یهو بیای ببینی هیچی نیست  یا بیرونشون کردن یا اسباب کشی کردن

و از اینجا رفتن ....یا فروختن به این بساز بفروش ها ...

دلت میگیره ....غم عالم میاد رو دلت ....یاد هزارتا خاطره .....اما دیگه هیچی نیست هیچکس نیست ......

فقط یه آدرس و دیگه هیچی ....

غريبه اي با وطنش او به تو دل نميدهد

آمده اي به صد غرور تا ببَري ز او شُكوه

وه چه خيال باطلي او به تو دل نميدهد

اين همه شعر و قافيه كنايه اي براي تو

با چه زبان بـگويدت او بـه تو دل نميدهد

                                                                          مريم.شباهنگام

خدايا اينك زمان دل بستن و عاشقي است به خودت بيا و چرخ حكمتت را اندكي روغن بزن ...