نمیتوانم

وقتی چشمان معصوم و صدای مظلومانه ات به خاطرم می آید ، پا پس میکشم .

من از آن دسته نیستم که برای تقویت بنیه ی جسمانی خودم بعد از ساعتها روزه داری

تو را قربانی هوس خود کنم .

عزیزم غصه مخور . بگذار نوازشت کنم . من هیچگاه به تو لب نمیزنم... بره ی کوچک باغ .

پ نوشت : من گیاهخوار نیستم اما کاش بودم چون غذایی که نگاه و صدایی ندارد برایم دلپذیرتر است