شاید برای این پادیر ، پادیر شد که هیچگاه هیچ دوست واقعی ای نبود تا در روزهای دلتنگی و تنهایی
به یادش باشد.... همه مدتی می آمدند و وقتی دلشان مملؤ دوستی پادیر میشد، میرفتند و حتی نام
او را نیز فراموش میکردند... و این روند همچنان بود تا وقتی پادیر قدم به دنیای مجازی گذاشت.
حال در اینجا فارغ از هر رنگ و بوی مادی و ظاهری، او دوستان ناب و واقعی ای دارد که در هر لحظه و هر زمان می آیند و به او سر میزنند. و پادیر ممنون همه ی آنهایی است که تا کنون با او مانده اند.
پ نوشت: آقا اردلان ، اولین کسی که پادیر را یافت لطفاً اینجا را کلیک کند ...
|
