استغفرا...

خدایا، این چه حکمتی است گاهی بشنوی و گاهی نشنوی!!!

چه گونه است که وقتی دست به دعا می بریم تا مثلاً فلان نعمتی را که به بقیه دادی،

به ما هم بدهی ، نمی شنوی !؟!

وقتی هم از علما می پرسی ، می گویند : کفر نگویید.

خدا دانا و توانا است و خودش صلاح هر کس را بهتر می داند. شما شاکر باشید.

باشد قبول.ما کفر نمی گوییم و شکر می گوییم. تو هم نشنو شکایتی نیست.

فقط بگو چرا فقط و فقط در مورد خواسته ها حکمت تو اینگونه است!؟!

و مثلاً اگر بگوییم فلان عیبی را که دیگری دارد به من نده و از زندگی من دور کن،

همه ی کاینات را مسوول ثبت و ضبظ گفته ی ما کرده و در همین دنیا و بالفور

خودمان را به آن عیب گرفتار می کنی!!!

چه حکمتی داری؟!آخر از ما بنده های عاجز و نا توان چه توقعی داری

که اینگونه می کنی؟!اگر می خواهی بشنوی همه چیز را بشنو ،

هم دعاهایمان را هم منعیاتمان را .

اگر هم می خواهی نشنوی ایرادی ندارد،به هیچکدام گوش نده و بگذار حداقل

با زدن این حرفها خودمان را خالی کرده و عقده هایمان را باز کنیم .

گرچه از کمالات خداییت بعید است که نشنوی!

پس گله ای نیست در اینکه همه را بشنوی.ولی همه چیز را ،

و با عدالت و بالسویه. هم خواسته هایمان را بشنو هم ناخواسته هایمان را.....

 اعوذباا... من الشیطان الرجیم