همیشه در طول زمان خیلی ها رفته و خیلی ها آمده اند.

در واقع به نوعی می توان گفت که جا برای زندگی همه در

یک زمان وجود ندارد .

و هر کس برای مدت زمان محدود و معینی به این دنیا

آمده و وقتی مهلتش تمام شد،چه بخواهد چه نخواهد

مرگ به سراغش می آید.برای همین چه اعتقاد به آخرت

داشته باشیم چه نداشته باشیم،همگی به مرگ معتقدیم.

پس این هدف پوچی است که برای داشتن جایی بیشتر

دیگران را قربانی کنیم و پوچ تر از آن اینکه این قربانی کردن

به دلایل کوتاه مدتی چون جاه و مقام و ثروت و... باشد.

زیرا هیچکس تا کنون نتوانسته حتی زمان مرگش را

تخمین بزند.اما متاسفانه خیلی ها نسبت به این امر جاهلند

و تصور می کنندبا قربانی کردن دیگری جای بیشتری

نصیبشان می شود.پس باید در تلاش باشیم تا لااقل در این

مدتی که داریم قربانی نشویم چون همه چیز فانی است

و قربانی کننده های حریص هم فراوان.

گیریم که آخرتی هم باشد چه فایده وقتی دیگر فرصت

بازگشتی نیست.

"زندگی را اینجا

      می خرند از بعضی

           و به برخی دیگر

               می فروشند به چندرغازی

                    مفت ارزان   به بازی بازی"