اگر غذا نخوریم می میریم.اما این مردن دست خودمان است.ما میتوانیم

خودمان تصمیم بگیریم و آنقدر غذا نخوریم تا بمیریم و همین طور در رابطه

با تنفس.اگر هوا نباشد میمیریم.ولی باز این مردن،ارادی است.می توانیم

آنقدر نفس نکشیم تا بمیریم و اگر در بین راه پشیمان شدیم باز به نفس کشیدن

ادامه دهیم .و به همین ترتیب بقیه ی امور….

فقط در مورد خواب این قضیه فرق می کند.نمی توانیم تصمیم بگیریم که مثلا

فلان مدت نخوابیم.این دست ما نیست و در آخر نمیمیریم بلکه بر خلاف اراده مان،

چه بخواهیم چه نخواهیم حسی به سراغمان آمده و ما را با تمام وجود به خواب می برد.

پس حتما باید دلیلی ویژه و خاص داشته باشد که خدا خواسته تا همه ی مخلوقاتش

مدتی از روز به خواب روند.اگر دلیلی ویژه نبود مانند دیگر امور اجازه می داد در صورت

نخوابیدن،بمیریم.نه اینکه به خواب رویم.خیلی فکر کردم و مطالعه نمودم ولی

هیچ چیز مفیدی غیر از دلایل فیزیکی  به دست نیاوردم.اما یقین دارم خدا خودش

این دلیل ظاهری را در دسترس گذاشته تا ما بیشتر کنکاش نکنیم .

اما نمی شود و این غریزه ی لعنتی کنجکاوی نمی گذارد آرام بنشینم

و بی خیال جواب شوم.

فعلا خودم را با این پاسخ سطحی قانع ساخته ام که شاید خدای قادر و متعال

هم لازم دیده همگام با خلق موجودات،تغییراتی نیز به وجود آورد.تغییراتی که

پیش بینی اش از ابتدای خلقت ممکن نبوده و ناچار باید ما را مدتی به خواب ببرد

تا با خیال آسوده آن تغییرات را به وجود آورد.

پاورقی:(خدایا می بینی چه افکار کوتهی دارم پس به تواناییت قسم وقتی من خوابم

تغییرات خوب و دوست داشتنی به وجود آور.)

(تو از همه بهتر می دانی ذره ای در عظمتت تردید ندارم)