چشمانت را ببند و تصور کن حالتی را که از صخره ای پرت شده ای

ولی در بین راه به سنگی چنگ زده و جلوی سقوطت را میگیری.اما

تلاش بیشترت بی فایده است و به هر آنـچه دست می زنی پودر شده

و فرو می ریزد.دیگر رمقی هم برایت نمانده و توان فریاد زدن را هم نداری.

بیش از این نهراس و چشمانت را باز کن.می بینی که سر جایـت محـکم

ایستاده ای و آن تصورات هم خیالی بیش نبوده....

دیر هنگامی است دستخوش حوادث زمانه،از بالای آن همه ایمان و اعتقاد

به پایین پرتاب شده.ولی بخاطر قلب پاک و بی ریایش،توانسته در یک لحظه

به باوری کهنه چنگ بزند و مدتی جلوی سقوطش را بگیرد.باور کهنه ای که

می گوید:نترس،او نگهدار توست.ولی مابقیه،تلاشی بی ثمر است و به هر

باور دیگری چنگ می زند پودر شده و فرو می ریزند....

خدایا

دیگر رمقی برایش نمانده.به همان عشق و ایمانی که به عظمتت دارد،

قسمت می دهم،دستش را بگیر و از این پرتگاه بیرونش بکش.بگذار همان

یک باور برایش زنده بماند.چرا که دیگر باورها تو خالی و پـوچـند...

شتاب کن.چیزی به سقـوطـش نمانده.......