امروز هلیا (دخترم) با تلنگری حباب باورهای غلط و ذهنیات بی پایه و سستم

را از بین برد.دیر هنگامی بود خدایم را مسبب تمامی آنچه می خواستم و بدان

نرسیدم و آنچه نمی خواستم و گریبانگیرم شد می پنداشتم.من که از خود

مطمئن بودم به همه چیزش شک کردم...به دانایی اش...به قدرتش و…

و امروز هلیای 3 ساله ام چیزی را می خواست که برایش ضرر داشت.آنقدر

گریست و التماس کرد تا صدایش گرفت.چشمانش از فرط گریه قرمز شد،و من

که از این همه بی تابی به تنگ آمده بودم،با علم به مضر بودنش،آنرا برایش

تهیه کردم...چون بیش از آن تاب بی تابی اش را نداشتم...چون صبور نبودم...

چون قدرت نداشتم...چون همان لحظه ی آرامشش برایم مهم بود نه چیز دیگر

و هزاران هزار توجیه…و زمانی که خواسته اش را در دستانش گذاشتم از

خدای خود شرمگین شدم.خدایی که تا کنون با بصیرت و قدرتش هر آنچه در

زندگی برایم مضر بوده به من نداده.همان آرزوهایی که داشتم و از عاقبت

رسیدن به آنها آگاه نبودم و حال ایمان دارم که به صلاحم نبودند.و او آنقدر

صبور و مهربان که آینده ی من برایش بسی مهمتر از آرامش لحظه ای ام

است و من چه نادان و ناسپاس بودم...

خدایا

من با یک بوسه ی هلیا همه ی آنچه را امروز برسرم آورد تا به خواسته اش

برسد فراموش کردم و بخشیدمش.من دیگر به آنچه دلخواهم است و تو صلاح

نمی دانی اصراری ندارم.فقط مرا ببخش...

پاورقی:

هلیا یم را نیز به تو می سپارم هر آ نچه به زندگی اش ضرر می رسا ند به او مده حتی ا گر بسیار گریست….