دیگر نمی توانم کسی را بپرستم که گوش هایش بسته است و هیچ چیز نمی شنود .

خدایی که این همه ظلم و بی عدالتی را ببیند و نتواند تدبیری بیندیشد پرستشش بیهوده

است . خدایی که توان نشان دادن حق و ناحق را به بشر ندارد خدایی ناتوان است .

اینجا همه معتقدند او یگانه خدای عالم است ولی این چه خدایی است که فقط وقتی غمگین

و ناراحتم به یادش می افتم !؟ و آنقدر عاجز است که نمیتواند حضورش را در هر لحظه و مکان

نشانم دهد . من این سجده ی یک سویه و نشأت گرفته از غرورش را نمی خواهم و همین جا

از این جهالت خارج میشوم...

من این دین بت پرستی که خدایش سنگ و کلوخی ساخته و پرداخته از گـِل است را نمی خواهم.

من خدایی را می پرستم قادر و متعال که رحمتش لایتناهی است . آوازه اش را در دیاری دور

شنیده ام . به آنجا میروم تا بیابمش .

                                            "میلاد آخرین پیام آورش مبارک "